Wie op zondagochtend over de gezellige markt van Saillans slentert, geniet van de geuren, de kleuren en de gemoedelijke Franse sfeer. De kraampjes puilen uit van de verse olijven, geurende lavendel en ambachtelijke streekproducten. Toch schuilt er tussen al dat moois een hardnekkige toeristenval die jaarlijks tientallen vakantiegangers veel geld kost: de opdringerige kaasverkoper zonder prijskaartjes.
Het overkomt de beste. Je loopt langs een kraam, de verkoper lacht vriendelijk en dringt er direct op aan dat je een stukje lokale geitenkaas proeft. “Proef maar, puur natuur uit de regio!” Het smaakt heerlijk, je maakt een praatje, en voor je het weet snijdt de man een stuk af. Vraag je vooraf naar de prijs? Dan wordt dat handig ontweken: “Ik moet het eerst wegen, madame!” Pas bij de kassa volgt de koude douche. Na een zogenaamd ‘grapje’ dat het stuk 23 euro kost, reken je uiteindelijk met een rood hoofd 16 euro af voor een ministukje geitenkaas. Eenmaal weggewandeld overvalt je het gevoel: ik ben er ingeluisd.
De psychologie achter de markttruc
Deze ‘cowboys’ van de markt werken volgens een uiterst doordacht, psychologisch script. Het is een tactiek die helaas niet alleen in Saillans, maar op meerdere drukke toeristenmarkten in de Drôme wordt toegepast. Het stappenplan van de misleiding verloopt vrijwel altijd hetzelfde:
- Het ontbreken van prijzen: In Frankrijk is het tonen van prijzen (affichage des prix) per kilo of per stuk simpelweg wettelijk verplicht. Handelaren die deze regel aan hun laars lappen, doen dat met een reden. Ze willen niet dat je vooraf berekent wat je kwijt bent.
- De psychologische druk van het proeven: Zodra je een aangeboden hapje accepteert, treedt er onbewust een gevoel van wederkerigheid op. Je voelt je sociaal bezwaard om daarna met lege handen weg te lopen. Daar maakt de verkoper misbruik van.
- De verwarring op de weegschaal: Voordat er een akkoord is, ligt de kaas al op de weegschaal. Er worden kilo-prijzen gehanteerd die oplopen tot wel 60 of 80 euro per kilo — tarieven die in geen enkele verhouding staan tot de werkelijke waarde van een eenvoudige geitenkaas.
- Het ‘grapje’ als bliksemafleider: Door eerst een absurd hoog bedrag te noemen (zoals 23 euro), valt de uiteindelijke prijs van 16 euro psychologisch gezien ‘mee’. Het is een bekende onderhandelingstruc waardoor je sneller je portemonnee trekt om van de situatie verlost te zijn.
Wie staan hierachter?
Het is belangrijk om te weten dat dit gedrag niet representatief is voor de hardwerkende, lokale Franse boeren. De misleiding komt specifiek van ambulante handelaren die puur op jacht zijn naar de portemonnee van de argelooze toerist. Op de markt van Saillans en omliggende dorpen vallen zij direct op door hun uiterst actieve, bijna dwingende manier van klanten aanspreken. Waar de echte lokale producent rustig achter zijn kraam wacht tot je interesse toont, claimen deze handelaren direct jouw fysieke ruimte en laten ze je niet zomaar gaan.
Hoewel namen en gezichten achter de kraam per seizoen kunnen wisselen, blijft het type kraam identiek: een overvloed aan kazen, vaak zónder duidelijke, leesbare prijskaartjes per kilo, en een verkoper die met het mes in de hand direct op voorbijgangers afstapt.
Hoe voorkom je deze toeristenval?
Laat je vakantieplezier in de Drôme hier absoluut niet door bederven, maar wapen jezelf met een gezonde dosis alertheid. Met deze drie vuistregels voorkom je een bittere nasmaak op de markt:
- Geen prijs? Direct doorlopen: Staat er geen duidelijke kilo- of stukprijs op een bordje bij het product? Koop er dan simpelweg niets. Een eerlijke handelaar is transparant over zijn prijzen.
- Weiger het ‘gratis’ hapje: Hoe vriendelijk het ook bedoeld lijkt, neem niets aan van opdringerige verkopers. Zodra je proeft, sta je met 1-0 achter in hun verkoopspel.
- Durf nee te zeggen: Ligt de kaas al op de weegschaal en is het bedrag absurd? Je bent nooit verplicht om te betalen zolang de transactie niet is afgerond. Zeg vriendelijk doch beslist: “Non merci, c’est trop cher” (Nee bedankt, dat is te duur) en loop weg. Je bent hen helemaal niets verschuldigd.
Tip van de redactie
Wil je échte, heerlijke Picodon of andere geitenkazen uit de Drôme proeven voor een eerlijke prijs? Loop dan voorbij de opdringerige schreeuwers en zoek de kramen op waar de lokale Franse bevolking zelf in de rij staat. Vaak zijn dit de kleinere kramen van boeren uit de directe omgeving (producteurs locaux). Hier hangen de prijzen netjes overzichtelijk bij de producten, mag je vaak ook op een normale manier proeven, en betaal je een fractie van de ’toeristenprijs’ voor een topkwaliteit product. Ook nougatverkopers werken op deze manier, dus denk goed na voor je een stukje proeft!
Heb jij onlangs ook te maken gehad met deze praktijken op de markt in Saillans of een ander dorp in de regio, gooi het in de (Facebook) groep!?
